Πολλές φορές έχω τη συνήθεια από τις λέξεις να απομονώνω το κάθε γράμμα ξεχωριστά.

Ήρθα σε επαφή με τη φράση "η εποχή της καντάδας" πριν ένα-δυό μήνες, στα σόσιαλ. Συγκεκριμένα επρόκειτο για ένα αρκετά εσθέτικ ποστ, στο οποίο απεικονιζόταν ένας λευκός τοίχος σε κάποιο ελληνικό νησί με μία βουκαμβίλια να πέφτει πάνω του, μπλε παραθυράκι στο πλάι και τραπεζάκι μπροστά για τα τυπικά.

Όσο περιμένω την πτήση μου για Θεσσαλονίκη, παίζω στο μυαλό μου σε ριπλέι τις τελευταίες μέρες με τον Ορφέα. Προσπερνάω τις βόλτες στην πόλη, τα μουσεία, τη γνωριμία με τους φίλους του, προσπερνάω μέχρι και την απίστευτη φύση έξω απ' το Ντράμεν που με ταξίδεψε σε κομμάτια της παιδικότητάς μου που δεν θυμάμαι πότε τα συνάντησα τελευταία φορά, και...

κάθε καλό γκεστ αρχίζει με ένα διάλειμμα
απλώς με τα παλιόσκυλα, το διάλειμμα δεν σταμάτησε ποτέ ;)